Weblog: dolfijntherapie Jens. de weg naar… feb 2018 #deel 2

Wat komt er allemaal bij kijken, waar gaan jullie slapen, hoe werkt het, heb je veel moeten regelen… Veel vragen kregen we afgelopen maanden, en nu alles zo dichtbij is kunnen we eindelijk er ook over vertellen. Even terug naar 11 januari 2017. Toen kregen we de bevestiging voor Jens zijn dolfijntherapie in februari 2018 en wisten we dat het nu definitief was. Want hier gaat nog een hele selectie-procedure aan vooraf. 9 pagina’s medische informatie die opgevraagd/ingevuld diende te worden, door zowel onszelf als door de behandelende Artsen van Jens. En uiteindelijk bepaald het C.D.T.C. therapie centrum of zij vinden dat dit voor Jens uiteindelijk zin en nut heeft. Maar dat station was gelukkig gepasseerd. We konden nog een jaar alles regelen en de benodigde centjes ophalen en sparen. De reis zelf boeken was ik na een avondje zeken al gauw uit… Dit gaven we uit handen en in handen van Monique te Boekhorst, ze is persoonlijk reisadviseur van de travelclub en ondertussen mede werkzaam bij het therapiecentrum. Ze kent alle valkuilen, ins-en out’s van de reis en begeleid jaarlijks vele families met kinderen met een handicap. Dus dat was ook geregeld. Het verblijf, daar hebben we nog wel enig weken over getwijfeld, maar uiteindelijk gekozen voor wat het beste leek voor Jens en ook dichtbij het therapie centrum.  www.dolphinsuites-curacao.com voor wie wil weten waar we zitten.  Maar er kwam volgend probleem om de hoek kijken, de onderwijsinspectie. Want Jasmijn en Mick halen we 2 weken van school buiten de reguliere vakanties. Dit gaat niet met een enkel belletje kan ik jullie verzekeren. ook hier gaat een papierindustrie aan vooraf, maar ook uiteindelijk geregeld. ook voor Marcha moest er een en ander geregeld worden, maar op haar werk waren ze wel wat flexibeler.  En oma Janet…  een geweldige lieve moeder/oma die spontaan aangaf wel mee te willen, immers er dient  minimaal 1 ouder aanwezig te zijn tijdens de gehele therapie. Dus een stel extra handen is natuurlijk goud waard. En uiteindelijk zo geregeld. “Oma regelt het zelf wel allemaal..”  Afgelopen jaar na het boeken en het kiezen van de accommodatie is het en tijdje rustig geweest tot medio oktober.  Tot die tijd 2x per week met Mick in t zwembad, (Marcha vooral…) want hij moet en zal zijn A&B diploma moeten hebben als we in februari 2018 op vakantie gaan. Een veiliger gevoel, en als hij ook echt met de dolfijn wilt zwemmen moet je diploma’s hebben. Gelukt in december, Mick heeft zwemdiploma A&B maar peinst er niet over om in het water met een dolfijn te gaan liggen….. Van wie heeft hij dat ?

Medio oktober werden de volgende zaken geregeld: rolstoelbegeleiding, medische bagage, de toeristenvisa voor Curaçao, ( daar heb je echt engelengeduld voor nodig ) een speciaal stoelharnas(tuigje) voor in het vliegtuig ,een maand is te kort. Ondertussen stoelreserveringen gerealiseerd, want met een stoelharnas moesten we achter elkaar  zitten. een soort “autostoeltuigje” zodat Jens stabiel blijft zitten en niet het scherm uit het dak trekt. Maar de bevestiging gaat achter de stoel langs zodat achter Jens het tafeltje niet uitgeklapt kan worden. Je kan een ander ook niet tot last zijn met je eigen extra’s natuurlijk. Vervoer heen is een taak voor de opa’s als achterblijvers. Lekker vroeg eruit, want op 1 februari om 10.30 uur stijgen we op als alles blijft zoals het is. Natuurlijk veel geregel en ik vergeet vast nog de helft. Maar we klagen niet, dat is wel het laatste. Via het vele werk van stichting Jens en de vele gulle giften en donaties is het toch maar mooi gelukt. Stichting Jens vergt veel tijd, maar het resultaat voor Jens en ons nu ,en straks ook voor de andere kinderen van met het Pitt Hopkins syndroom vergoed zoveel, zo niet alles. Volgende blog zal ik wat meer over de therapie vertellen en wat de verwachtingen zijn voor zowel Jens als wij als ouders en voor Jasmijn en Mick.

Hier een kleine impressie van CDTC -therapiecentrum zelf.

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie